Toen Doug Tescher uit zijn raam keek, wist hij gelijk dat er iets niet goed ging met zijn drachtige merrie.
De merrie was volkomen uitgeput van de moeizaam verlopen bevalling en lag op de grond. Doug aarzelde geen moment en besloot de merrie te helpen haar veulen op de wereld te zetten. Hij bond een paar twijgen rond de hoeven van het veulen en begon het veulen voorzichtig naar buiten te trekken. Centimeter voor centimeter kwam het veulentje tevoorschijn en Doug was opgelucht toen hij zag dat het veulentje nog leefde. Na de geboorte wachtte er nog een ander risico, want de merrie was niet meer in staat het veulen droog te likken.
Een paar koeien, die het hele tafereel van een afstand hadden bekeken, kwamen aandraven om hulp te bieden. Een van de koeien joeg Doug weg van het veulen, terwijl de andere koe begon met het schoonlikken van het veulen.
Doug wist dat hij geen rol van betekenis meer speelde en besloot de wonderbaarlijke reddingsoperatie onder het genot van een kop koffie vanuit zijn huis te bekijken.
De merrie wist uiteindelijk overeind te krabbelen, maar was nog te vermoeid om actie te ondernemen. Ze probeerde op krachten te komen terwijl de koeien onvermoeibaar doorgingen met het verzorgen van het pasgeboren veulen.
Een paar minuten later liep Doug naar buiten om de merrie te helpen naar haar veulen toe te draaien. Terwijl hij over het hek klom zag hij hoe de merrie zich om haar veulen bekommerde en het begon schoon te likken. De koeien gingen tevreden over tot de orde van de dag, het eten van gras.
